Doorgaan naar content
Paul Elshout

De wind waait alles anoniem

Je bent een schakeltje in het geheel. Je staat op de schouders van je voorgangers. Je moet zelf de schouders willen zijn waarop de ander kan staan. Sterke schouders, om de toekomst te waarborgen. Zo komen we met zijn allen verder.

Helemaal vrij te zijn.

In mijn werk vind ik dat eigenlijk het mooiste van het beroep wat ik heb.

Ik hoef ’s avonds niet iets gedaan te hebben wat ik me ’s morgens voorgenomen had. Kunstenaars hoeven niks. Je mag helemaal zelf bezig zijn.

Je schildert in eerste instantie niet voor een ander, zelfs niet als je in opdracht werkt. Je wil iets terugzien op het doek.

Je moet wel discipline hebben natuurlijk. Er is niemand die zegt: kom op, zullen we niet eens beginnen? Het gevolg is dat je vaak bezig bent, dat je daar streng in bent.

Het is ook geen sociale bezigheid. Het is niet eenzaam, maar wel alleen. Je kan het niet samen doen. Je weet zelf niet precies wat er gebeurt, waar het begint en waar het einde is. Daar is het natuurlijk om te doen, dat grenzeloze. Het is nieuwsgierigheid naar wat eruit komt.

Maar het is ook weer niet vrijblijvend. Als ik alleen was, als ik geen materiaal had, alleen mijn vingers en zand, dan maakte ik tekeningetjes in het zand.